Имом Бухорийнинг “Ал-Жомеъ ас-Саҳиҳ” асарида бўлимларининг номланишида маълум бир принципга амал қилинган. Мақолада пайғамбаримиз (с.а.в)нинг ҳадис ва суннатлари, ҳаёт йўлларини ўз ичига олган тўпламлар (الجوامع “жомеълар” ва الصحاح “саҳиҳлар”) тузиш урфга айланган даврда уларни бир тизимга солиш, бобларга ажратиш ҳамда  сарлавҳалар қўйиш ҳар бир муҳаддиснинг ўз ўлчовига кўра амалга оширилганлиги Имом Бухорийнинг “Ал-Жоме ас-саҳиҳ” асарининг “Тафсир китоби” бўлимидаги “Фотиҳату-л-китоб” боби мисолида ёритилган.

Мазкур мақола ҳадис илмида ровийларни табақасини билдирувчи ва уларни ўрганувчи табақот жанрида ёзилган асарларга бағишланган. Унда ҳадис китобларидаги ровийларнинг табақалари борасида маълумотлар берилган ҳамда табақот жанридаги китоблар ҳақида ҳам маълумотлар бериб ўтилган.

“Маълумки, қадимий маданият ва цивилизациялар чорраҳаси бўлган юртимиз заминидан ўрта асрларда минглаб олиму уламолар, буюк мутафаккир ва шоирлар, азиз-авлиёлар етишиб чиққан. Уларнинг аниқ фанлар ва диний илмлар соҳасида қолдирган бебаҳо мероси бутун инсониятнинг маънавий мулки ҳисобланади”[1]. Ана шундай буюк маънавий мерос қолдирган ватандошларимиздан бири Ҳофизиддин Абул Баракот Насафий(в.1310)дир.