Sharq sivilizatsiyasining dastlabki bosqichlaridanoq yoshlarga ta’lim va tarbiya berish, ularni kasb-hunarga o‘rgatish orqali bilimlarning biror sohasiga yo‘naltirish qadimiy an’analardan hisoblanadi. Ayniqsa, hunarmand va kosiblar, me’mor va naqqoshlar, dehqon va chorvadorlar, o‘z farzandlari yoki shogirdlariga ta’lim va tarbiya berishga juda katta axamiyat berganlar. Bundan ko‘rinadiki, ta’lim va tarbiya masalalari hozirgi kun uchun yangilik bo‘lmay, balki azaliy muammo sifatida o‘rganib kelinmoqda. Jumladan, Abu Nasr Farobiy, Abu Rayxon Beruniy, Abu Ali ibn Sino, Jomiy, Axmad Donish, Davoniy kabi o‘z davrining yetuk namoyandalari tomonidan yozilgan asarlarda ushbu masalalar atroflicha talqin qilingan. Buyuk qomusiy olim Abu Nasr Forobiy ta’lim so‘z va ko‘nikmalar majmui, tarbiya esa amaliy malakalardan iborat ish-harakat ekanligini ta’kidlaydi. Bu mulohazalardan ko‘rinib turibdiki, ta’lim va tarbiya insoniyat uchun azaldan juda zarur hayotiy vosita bo‘lib kelgan.